Ako ay muling nagbabalik matapos ang isa't-kalahating pananahimik sa blog world.  Actually, di na yata ako sanay magblog.  Medyo naninibago na nga ako eh.  Feeling ko makakagawa na ko ng nobela sa dami ng gusto kong ikwento. 

Anyways, siguro marami nagtataka kung nasan na ko.  As if meron naman talaga hahaha!  Just in case na gusto nyo makibalita sa buhay ko sa mga nakaraang araw, heto na ang kwento...

SAAN..........
+nagpunta?  Wish ko lang marami na kong napuntahan para isipin nyo nag-out of the country ako o out of town man lang pero wala eh.  Dito lang ako sa Marikina.  Busy-busyhan sa work sa office.  Grabe workload ko ngayon.  Di magkandaubos ang trabaho, hmp!  Di pa kasi nakakahanap ng kapalit sa nagresign kong officemate.  Nakahanp nga, 2 weeks lang tinagal at inalis na.  Haaayyy!!!

BAKIT..........
+walang update?  Umaga pa lang kailangan ko ng iayos schedule ko or else tambak ang pending for 1 day.  Sabay-sabay kasi projects namin kaya sabay-sabay din mga trabaho na dapat tapusin.  Para akong nakikipag-unahan sa oras lagi.  Dapat before 6pm madami na ko na-accomplish kung hindi, OT na.  Happy ako kasi tested & proven na ang aking mult-tasking powers naks!

Isa pa, sa sobra kong tagal na di maka-blog, di ko na alam isusulat ko.  Ang dami nasa mind ko pero di ko alam kung ano uunahin isulat.  Di talaga ako writer sabi na eh hahaha!

ANO.........
+nangyari?  Medyo maraming mga bagay ang di kagandahan ang lumipas.  Huh!  Buti lumipas na.  Nakasagabal nga ang mga ito sa pagblo-blog ko eh.  Manisi ba?  Una na dyan ang pagkawala ng internet namin ng halos 1 linggo.  Kala ko ba within 24 hrs. ang service ng Globe? O sya, past is past kaya kalimutan na.

Recently lang ay nakiuso ako sa sakit.  Nyaha! Badtrip!  Naglbm ako for 3 days.  Naging close na kami ng CR namin tuloy.   Buti na lang at di ako na-dehydrate.  Thanks to gatorade.  Pero ang funny dito ay ng magpa-check-up ako.  May 1 batang lalaki, mga 1 or 2 yrs old.  Cute sya actually.  Nang paalis na kami, nagba-bye ako sa kanya.  Nagulat ako kasi sumasama at ang sabi pa ay "mommy".  Ha?  Mukha ba kong mommy nya?  Sabi ng yaya na kasama lagi daw ganon si Christo (name nung bata) pag nakakakita ng matangkad at maputing babae.  Nasa London kasi mommy nya.  Pero ang mas panalo ay ng sabihin ng yaya na ang daddy ni Christo ay drummer ng Bamboo.  Waaaahaha! 

Now, I'm back to blogging.  Hopefully, makapag-update na ko ng madalas.  Ciao for now.  Gotta be working again.

Hello Philippines!  Hello World!  I'm back to blogging. *clap**clap**clap*  Hope I'll be able to update more often now even if I'm still busy as a bee haha!

We just had a breakfast fellowship at Something Fishy in Libis.  Had to wake up early to join my YAM berks.  We enjoyed the meal as usual.  Sinulit namin, ika nga.  I love the palitaw and palabok with matching cold iced tea, awww!

Right now, I'm feeling sleepy.  My bed is calling me.  If I could just stay home and rest the whole day.  It's saturday today and I have work.  Well, sorry for me.

Miss ko ng magblog

Matagal na din akong di nakakadalaw sa aking mga friends sa blogworld.  Sobrang dami kasi ng work ko ngayon.  Pagpunta na lang sa CR ang pahinga actually.  Hay, di maubos-ubos talaga.  Wala na akong update sa mga buhay-buhay nila.  Maliban na lang syempre sa mga real-life friends ko.  Pero definitely, mga buhay pa sila.  Di bale, makakabisita din ako sa mga susunod na araw.  Promise!


Miss ko na ang mga happenings sa office

Nakakabingi lagi ang katahimikan dito sa opisina.  Walang music, bawal ang masyadong katuwaan at malakas na pag-uusap.  Grabeng KJ ng amo ko.  Na-deprived ata nung kabataan nya.  Pinalaki ata sa kumbento o di kaya sa Center for the Deaf & Mute.  Minsan akala ko estudyante pa ko na pumapasok sa Library.  Bawal kasi ang noisy.  Sa buong maghapon boses nya lang ang naririnig.  Mabuti sana kung mala-Ibong Adarna ang tinig nya na makakatulog ako.  Eh para naman lagi syang may ipinaghihimagsik o ipinaglalaban.  Ewan ko ba huh!

Sa dating kong work,  masasayahin ang mga tao.  Laging may tawanan at kainan.  Para kaming 1 big happy family.  Magkakasama kahit tapos na ang office hours.  Kulang na lang tumira na kami sa office.  Pag may bagong resto o magandang movie, go agad kami don.  Umaga, tanghali, gabi may aksyon.  Di nawawala ang tawanan at biruan habang nagwo-work.  In that way, naging maganda bonding namin.  Ka-miss talaga kayo mga pare.


Miss ko na ang mga kaberks ko sa office

Di ba usually nagiging kaberks mo ang mga officemates mo?  Sila kasi ang araw-araw mong nakakasama whether you like it or not.  Meron din naman akong mga naging friends dito kaya lang nagresign na eh.  Di ko naman sila kaaway o mga kagalit pero di lang kami talaga close period.

Kapansin-pansin din sa akin ang iba dito na tila mga OT (otistic) o may mga sariling mundo.  Meaning keber ang mga pipol around them.  Eh mga wannabes pa naman sila.  Mga naturingang owners ng kumpanya.  Mga stockholders daw.  Hay, mga taong di pinaghirapan posisyon nila.  Maswerte na lang at mga anak sila ng tatay nila hmp!

Halos di ka na magkanda-ugaga minsan sa dami ng utos o tinatapos mo.  Pero ang iba, they're just sitting on their @#$*%.  Taking their lemon time.  Working at their convenience.  Kala ata nila nasa sinehan sila na nanood ng favorite movie nila habang kumakain ng popcorn. 

Di uso ang "No work, no pay policy".  Kasi even if they dont work at all, you have to pay them.  Walang holiday o laging on-call.  Everyday is a holiday at on-call sa mga gimikan.  Di pwede ang di sila mag-absent at ma-late kasi kukumbulsyunin sila mahirap na.  Walang mga work ethics.  Sana may mall na nagtitinda non at ireregalo ko sa kanila sa pasko para memorable.

Masarap talaga ang feeling na pinagpawisan mo ang posisyon mo.  Deserving ka sa title mo.  There's should be dignity in all you do.  Papasok at lalabas ka sa opisina na taas noo kasi alam mo na you are worth the position & money the company give you.  100% sure ka na fit ka sa title mo at di ka lang napadaan o naligaw.

Madalas kong sabihin sa 1 kong friend na si God ang ultimate rewarder natin.  He sees our faithfulness and diligence in all we do.  I strongly believe in that!  Time will come and we will reap the fruits of our labor.

Only in the Philippines lang ba to?